Sedert het begin van de 20ste eeuw kenmerkt het Marokkaanse cultuurlandschap zich door de aanwezigheid van twee taalgroepen. De eerste groep wordt gevormd door de berberofone bevolkingsgroepen: bergbewoners van het oostelijke RIf, het Beni Snassen-massief de Midden-Atlas en de Hoge Atlas, bewoners van de Sous en de confederatie van de Alt Atta, in het zuiden van het land. De tweede groep spreekt Arabisch en leeft in de steden, vlaktes, plateaus, steppen en bergen van het centrale en westelijke Rif.
Deze etnolinguistische verdeling onderging in de loop van de laatste decennia grote veranderingen, teweeggebracht door de intensieve rpobilireit van bepaalde bevolkingsgroepen en in het bijzonder door definitieve migraties naar de. steden. De impact van deze wijzigingen was nier overal in Marokko even sterk voelbaar. In de rurale wereld ondergingen de specifieke cultuurgebruiken van de verschillende streken, ondanks de trek naar de stedelijke centra, geen diepgaande beïn vloeding. Elk gebied bewaarde de belangrijkste karakteristieken van zijn traditionele structuur Hiertegenover staat dat de ontvolking van het platteland een etnische vermenging zonder voorgaande veroorzaakte in de steden. In de stedelijke gebieden, oorspronkelijk bevolkt door Arabieren, kreeg de bevolking een heterogener karakter.

De leefwijze, de verdeling van de ruimte en het woningtype verschillen naargelang het gaat om sedentaire bevolkingsgroepen of confederaties van herders die de seizoenstrekingen. De sedentaire groepen leggen zich toe op een polycultuur gepaard aan veeteelt en hun ruimtelijke organisatie kenmerkt zich door drie types van grondgebruik: geirrigeerde akkers, niet- geïrrigeerde akkers (boei) en doorgangsgebieden. De veehoeders die een volledige of gedeeltelijke seizoenstrek ondernemen, maken samen met hun kudden seizoenebonden verplaatsingen tussen het gebergte en het laagland en bezitten geïrrigeerde gronden aan de voet en in de omsloten valleien van de bergmassieven.

Tegenwoordig kan men moeilijk een onderscheid maken tussen het sedentaire en het nomadenbestaan omdat deze twee leefwijzen naast elkaar kunnen voorkomen in dezelfde familiale onderneming of in eenzelfde dorpsgemeenschap. De ruimtelijke verspreiding van de bevolkingsgroepen komt nog steeds overeen met de hoofdlijnen van de traditionele verdeling, niettegenstaande de moeilijkheden, de diepgaande veranderingen die de rurale maatschappij ondergaat sedert meerdere decennia en de omvang van het proces van permanente vestiging van de nomaden.